Daydreaming, czyli lista 10 marzeń z tkaniny (i nie tylko)

Dzisiaj post "kradziony", który chodził za mną od czasu tego wpisu u Gabrielle (po którym nawiasem nie mogę pozbyć się chęci zostania bezą przekładaną kremem). Zresztą, jaki można sobie wymyślić lepszy pretekst na sporządzenie takiej listy niż własne urodziny? Tak więc tym razem trochę sobie pomarzymy, pooglądamy piękne ubrania z bardzo szerokiego przekroju czasowego i porobimy listę, czyli wszystko co najlepsze w jednym. Kolejność jest przypadkowa, po co się ograniczać.

A to moje prezenty dla mnie:D Książka na którą miałam ochotę od dłuższego czasu (i po przekartkowaniu widzę że to była dobra decyzja) i bielizna z kolekcji Dity von Teese. A co.

Alexander McQueen, SS 2001

Zaczniemy nieco sentymentalnie, to znaczy od projektu człowieka, który sprawił że moda stała się w jakimś stopniu częścią mojego życia i z pewnością miał wpływ na mój zmysł estetyczny. Historia zaczyna się 8 lat temu kiedy przypadkiem wpadłam na film z pokazu właśnie tej kolekcji z której pochodzi suknia poniżej (uszyta (wykonana?) ze strusich piór i pokrytych farbą szkiełek podstawowych) - film po którym pokochałam i nigdy nie przestałam, a można go zobaczyć TUTAJ.  

MET

House of Worth, 1903

Czyli słynna Oak Leaf Dress. Sukniom Wortha ciężko mi się oprzeć z zasady, ale gdybym miała wybrać jedną bez wątpienia byłaby to ta. Ba, dla nawet wcisnęłabym się w ten koszmarny gorset (mój ból związany z tym okresem - suknie takie piękne, gorsety takie... Ech)

John Singer Sargent "Louise Burckhardt (Lady with a Rose)", 1882

Nikt inny nie malował kobiet w tak porywający mnie sposób jak Sargent. Ten obraz jest tego świetnym przykładem - nie wiem czy to kwestia sukni czy nastroju bijącego od Lousie, ale zdarza mi się patrzeć na ten obraz z uczuciem "tak, chciałabym tak wyglądać". W sumie nastawienie mam już opanowane, tylko sukni brakuje... 

wikipaintings.org

Dior Haute Couture, SS2011

Podczas gdy McQueen sprawił że zaczęłam spoglądać co dzieje się na wybiegach w ogólnym tego słowa znaczeniu, tak John Galliano rozkochał mnie w Haute Couture. Jak mogłam się oprzeć jego kolekcji jesiennej 2004 (film do obejrzenia TUTAJ)? To było kompletnie niedorzecznie przesadzone i luksusowe, a ja mam zdecydowaną słabość do takich rzeczy. Jednak to ta inspirowana grafikami Rene Gruau jest bezdyskusyjnie moją ukochaną (chciałabym dosłownie każdą jedną rzecz pokazaną na wybiegu) i wiele bym oddała żeby chociaż zobaczyć te suknie na żywo. A szczególnie mieć okazję zerknąć na ich wewnętrzną konstrukcję.

style.com

Robe a la Francaise, 1770

Mój romans z XVIII wiekiem kwitnie w najlepsze, a to jedna z najpiękniejszych sukni z tamtego okresu na jakie się natknęłam. Kompozycja ozdób jest perfekcyjna, podobnie jak użyta tkanina.

MET

House of Worth, 1912

Co tu ukrywać, mam słabość do tego okresu. Co prawda nie jest dla mnie najbardziej korzystny pod względem sylwetki, ale sentyment pozostaje. Jednym z najbardziej magnetycznych aspektów tamtej mody to właśnie wieczorowe "kokony". Zwłaszcza aksamitne. I choć to Paul Poiret był ich królem, to moje serce skradł ten z pracowni Wortha (znowu!).

Charleston Museum

Christian Dior, SS 1955

W historii domu mody założonego przez Christiana Diora są dwa okresy które darzę bezgraniczną miłością - ten o którym już pisałam, czyli kiedy głównym projektantem był John Galliano (milczeniem pominę to co robi teraz Raf Simons. Tak bardzo nie) i pierwsze dziesięciolecie kiedy to on sam był projektantem. Mam niesamowitą słabość do tego "skrajnie kobiecego wizerunku kobiecości" i koniec.

liveauctioneers.com

Carriage dress, c.1885

Perfekcyjna. Od koloru, przez materiał (obsesyjnie uwielbaim aksamit) po przepiękny haft. Poza tym ta suknia jest w komplecie z mufką, kapeluszem i dolman coat (czy ktoś wie jaki jest polski odpowiednik tej nazwy?) które można zobaczyć tutaj.

MET

Riding habit, 1770-1775

Czyż nie jest piękny? I jeszcze te rękawiczki...

V&A Museum

Edith Head, 1954 (Rear Window)

Moja babcia uszyła kiedyś mojej lalce sukienkę. Jedną z wielu. Ale ta była TĄ sukienką, najpiękniejszą, taką jak chciałam mieć i nosić jak będę duża. Szereg lat później zobaczyłam właśnie tę sukienkę na ekranie, a moje uczucia się nie zmieniły. Zresztą wszystkie kostiumy jakie nosi Grace Kelly w tym filmie są godne pozazdroszczenia. Tak samo jak gracja z jaką włamuje się przez okno:D

Christie's

PS. Czy tylko mam wrażenie, czy rzeczywiście krążę wewnątrz bardzo konkretnej palety kolorystycznej? W sumie zgadzałoby się to z tym co mam w szafie.

Fresh start (nowy wygląd bloga)

Czyli przyszła wiosna! Całość nie jest jeszcze gotowa w 100%, jak zresztą widać (ciągle brak nagłówka), ale przynajmniej zrobiło się zdecydowanie mniej przygnębiająco. Nareszcie.

Spring is here! The new template isn't 100% ready yet (I still don't have a decent header) as you can see, but it looks less depressing now. Finally. Well it would be hard to find the more depressing one than my previous to be honest.

Coś się kończy, coś się zaczyna...

Dzisiaj zdjęć nie ma. Dzisiaj jest pseudofilozoficzny nastrój. Żeby nie było że nie ostrzegałam.

I dzięki wszechświatowi że się nareszcie kończy. 2013 był rokiem dziwnym, i to dziwnym w dość niepozytywnym znaczeniu. Problemy zdrowotne, wena która sobie bywała przez 90% czasu gdzieś daleko, permanentny brak czasu, masa nauki, nawrót depresji... Można by tak wymieniać i wymieniać. To wszystko spowodowało że w nowy rok wchodzę z niespodziewaną nadzieją. Dużo gorzej już nie będzie, może być lepiej (czyli dobrze), albo tak źle jak było (czyli też dobrze, w końcu już to raz przeżyłam). Nie da się ukryć że tradycyjnie już zaczynamy z przytupem (sesja nadchodzi) ale bardzo bym chciała żeby nadchodzący rok był dla mnie spokojniejszy. Chciałabym więcej tworzyć. Szyć. Oglądać filmów. Rozmawiać. Krótko mówiąc robić to co kocham, a nie tylko to co muszę czy powinnam. Spotykać ludzi którzy dzielą moje pasje. Mieć czas żeby zatrzymać się w biegu i zerknąć za siebie. Ale tylko zerknąć, bo nieustanne patrzenie w przeszłość do niczego nie doprowadzi. Wiem, sprawdziłam.

W tym miejscu miałam zamiar napisać coś o planach i projektach na przyszły rok. Ale nie. To chyba jedyny rodzaj list jakich nie lubię robić. Bo gdy przychodzi co do czego, los i tak śmieje się z naszych planów.

Gdyby ktokolwiek się zastanawiał czemu uważam nadchodzący rok będzie co najmniej przyzwoity - dzisiaj wraca Sherlock (dwa lata czekałam. DWA LATA. Kurcze, to naprawdę musi być genialny serial), w związku z czym wszystko inne traci na znaczeniu. Priorytety ważna rzecz, prawda?

Poza tym chciałabym pozdrowić osobę odpowiedzialną za przedświąteczne zniszczenie mi walentynek, czyli decyzję o przesunięciu premiery Only Lovers Left Alive (nowy Jarmush, nareszcie... Oh wait.) na bliżej nieokreśloną datę w kwietniu (dowolną dawkę obelg umieść tutaj). Całe szczęście zostaje (jakże romantycznie) premiera drugiej części House of Cards.

Little Magpie

Podczas gdy grudzień upływa mi z wręcz nieprzyzwoitymi ilościami świątecznych piosenek, tak październik i listopad spędziłam w klimacie bardziej sprzyjającym chorym dużym ilościom nauki (a będzie tylko gorzej) - czyli nadrabiając zaległości w tegorocznych soundtrackach. Póki co (nie miałam jeszcze czasu przesłuchać m.in. nowego Hobbita**) listę tegorocznych faworytów otwiera Rush (a już traciłam wiarę że Hans napisze coś co mnie zachwyci. Choć rzecz jasna średni Hans i tak jest świetny), Thor: The Dark World** (Brian Tyler kupił mnie muzyką do pierwszej części, ale tu przeszedł sam siebie - Into Eternity działa za każdym razem) i Stoker (jednak lubimy Clinta Mansella). Za to ten z Despicable Me 2 po prostu MUSI wywołać uśmiech (Y.M.C.A w wersji minionkowej nie bije w tej kwestii nic). Po drodze pojawiło się tradycyjnie sporo rozczarowań (i zaskakująco dużo takich które dla mnie bronią się tylko w filmie), ale po co sobie psuć nastrój na święta, prawda?

Po przydługim i jakże zbędnym wstępie pora na sam przedmiot posta - drobne kolczyki z oksydowanego srebra, pereł Swarovskiego i fasetowanych spineli. Obsesja na punkcie czerni i bieli trwa w najlepsze:

* Poza muzyką proponuję wydać dodatkowo płytę z dialogami Smauga. Będę mogła umierać z zachwytu w dowolnym miejscu i czasie.
** Film był super ekstra i dawno nie wyszłam z kina tak ucieszona tym co zobaczyłam (od Avengers? Marvel widać ma monopol na moje szczęście. Razem z Peterem Jacksonem, ale Śródziemie z zasady jest poza wszelką konkurencją). Dodatkowo stwierdzam, że to chyba jest ten moment w którym wreszcie po tylu latach ignoruję normy społeczne i szyję pelerynę. Jestem dorosła, wolno mi.

Hidden in Snow

Post zawiera znaczne ilości kompletnie subiektywnych zachwytów zupełnie nie związanych z biżuterią - zdjęcia i opis na samym dole. Żeby nie było że nie ostrzegałam:P

Motyw muzyczny:



Uwielbiam muzykę Trenta Reznora (odkąd wpadłam przypadkiem kilka lat temu na Pretty Hate Machine). Uwielbiam soundtrack do Girl with the Dragon Tattoo (film też bardzo lubię (Fincher jest w moim ścisłym top 3 reżyserów, co znaczy mniej więcej tyle że jestem w stanie pisać hymny pochwalne), a książkę kocham bardzo mocno (niczego innego tak obsesyjnie nie przeczytałam)). Bo cóż jest lepszego od trzech godzin "plumkania i brzdąkania" (alterntywnie zwanych "odgłosami z Mario") dopełnionych świetnym coverem Immigrant Song (wykorzystanym pod absolutnie fantastyczną czołówkę) i co najmniej równie dobrym Is Your Love Strong Enough z napisów końcowych?;) Znalazłoby się "parę" rzeczy (jak chociażby jeden z moich faworytów, czyli theme z Tetsuo: The Bullet Man (link do YT - jak tam jest plumkanie i przdąkanie tak tu piła mechaniczna i zepsuty telewizor;)), które notabene bije jakościowo na głowę bardzo słaby film (zwłaszcza w kontraście z pierwszą jego (tj. filmu) częścią)), ale nie zmienia to faktu że to kawał dobrej muzyki jest.

Wracając do głównej przyczyny postu (który powinien pojawić się w okolicach lutego:/) - wisior zawieszony na srebrnych linkach jubilerskich wykonany tradycyjnie z oksydowanego srebra, platynowych pereł słodkowodnych i lepidochrozytu (podobno. Wolę go określenie "kwarc z czymś";))